නොසිදුවීමක සිදුවීමක්

(මෙම කෙටි කතාව ඇසුරින් නිෂ්පාදනය කොට 2008 සැප්. 5 දින රංගගත කළ කෙටි නාට්‍යයෙන්. සේයා- තුෂාර ධර්මවික්‍රම)

එය මෙසේ ද සිදුවිය හැකි ය.

ශාන්ත බමන හිසින් අවන්හලෙන් පිටතට බඩ ගා ගත්තේය.
කාක්කෝ කුණු කඳු මත සිය ගොරහැඩි හොට ඔබමින් ඔබ මොබ සරන්නට වූහ.
රුපියල් පනස් දාහක්...
ශාන්ත යමක් මතක් කරගන්නට උත්සාහ කරමින් වැනෙන්නට විය.
රුපියල් පනස්දාහක්...? මදි මදි... පනස් දාහක් මදි... මගේ ගාන එකයි පනහක්... ඒක තමයි අන්තිම... නැත්නම් වෙන අතක් බලා ගන්න මුදලාලි තරහ වෙන්න එපා...
එකයි පනහ වැඩියි නේ ශාන්ත ... කරන්න තියෙන්නෙ සුළු වැඩක් නේ... ඇසිඩ් පාරක් විතරනේ...
ඒ ඉස්සර... දැන් ඒ ගානට බැහැ මම කීවෙ වෙන අතක් බලන්න...
ශාන්ත මේක ලොක්කගේ වැඩක්!
ශාන්ත රූබන් මුදලාලි දිහා ඇසිපිය නොහෙලා බලා ඉන්නට වන.
අරක්කු වඩිය කටට හලා ගත් ශාන්ත මුදලාලි අත වූ ඡායාරූපය උදුරා ගත්තේ ය.
කොහෙද මෙයා... ලොක්කගේ ස්පෙයා වීල් එකක් ද ?
නැහැ නැහැ එහෙම සීන් එකක් නොවෙයි...
මොකක් වුනත් කමක් නැහැ මට හැත්ත පහක් ඕන... දන්නවනේ මුදලාලි මේකේ ගාන කීයද කියලා ?
හරි හරි... හෙට වරෙන් ලලිත එකට...
වෙන පින්තූරයක් නැද්ද?
වෙන මුකුත් පින්තූර නැහැ... වීඩියෝ එකක් තියෙනවා...
වැලක් ද ?
නැහැ යකෝ... නිවුස් වලට ගිය එකක්!
අමමට සිරි... මේක බුල්ජන්ස් සයිස් ගේමක් ද ? එහෙනම් ඒ ගානට බැහැ...
නැහැ නැහැ... පොඩි කේස් එකක්... හෙට ආවම කියන්නම්... හෙට දහයට හරිද ?

(*****)

විමලෙ...විමලෙ...විමලේ... කාංචනා...කාංචනා...කාංචනෝ...
පොඩ්ඩක් ඉන්ඩෝ... මම අඳිනවා......
හා... උඹ ඇඳ ගනින්... කෝ විමලේ... විමලසිරි ?
අන්න පාරට ගියා... මේ දැන් ගියේ ... දුමක් දාන්න කියලා...
අනේ ඔය සිගරැට් ඉරිල්ල බැරිද ඕගොල්ලන්ට නතර කරන්න? ගඳේ බෑ... අනේ මන්ද...

(*****)

මචං මොකද මේ... උඹ අප්සට් එකේද ඉන්නේ ?
ආහ්... උඹ ඊයෙනෙ එනවා කීවෙ...? මම බෝතලයක් එක්ක නිදි මැරුවා උඹ එනකං... අන්තිමට ඒක තනියම ගහල බුදිය ගත්තා... දැන් නැගිට්ටෙ... ඊයෙ මොකෝ වුනේ ?
මචං වැඩක් සෙට් වුනා... දන්නැද්ද බං පිස්සු වගේ... අරහෙ චම්ප හෙණ ගේමක් දෙනවා පොඩි එවුන් ටික ඉස්කෝලෙ යවන්නයි ගෙදර වැඩ බලන්නයි අම්මගේ වැඩයි අරකයි මේකයි මගේ අතේ සත පහක් නැහැ බං ...
මචං මෝදරටම කෝඩෙ බං... අන්න අයිස් මෝල වහල දැම්මා... උගේ අම්... ...ඕන... බලපං කීදෙනෙක්ගෙ බඩෙ පාර ද...?
හරි හරි ඒකනේ ශාන්ත මල්ලි ඇවිල්ලා ඉන්නේ... මචං වරෙන් යන්න ලලිත එක පැත්තට...
මචං උඹ දන්නවනේ... අරකි බඩිං... දැන් මාස හතරක් වෙනවා... මහ උළු ගෙදර යන එක නොවෙයි ගේම... ආපහු එළියට එන එක... උඹ බලා ගන්නෝන මචං!
බං මම ඒවා බලා ගන්නම්... ලොක්ක ගෙ වැඩනේ මචං, ඒව නොකර බෑනේ මස්සිනේ...
කීයද ගාන ? කාගෙද බඩු ? සප්ලයි කරනව ද ? නැත්නම් හයර් කරනව ද ?
නෑ මචං මේක පීචං ගේමක්...
ඒ කිවුවෙ උස්සන්න ද ?
එහෙමත් නොවෙයි පොඩි සද්දයක් දාන්න...
පොඩි සද්දයක්... ? මොකද ලොක්කගෙ කුලී ගෙදරකට අපේ එකෙක් රිංගල ද ?
වරෙන් යන්න... අන්න ඇන්ටන් අයියා ආවා... ආාාා... ඇන්ටයියේ දාං පලයන් අපිවත් ඔය හංදියෙන්...

(*****)

මචං අර සෙනග අස්සේ ඉන්න බඩුව ද ?
ඔවු අර ලා නිල් සාරිය...
හරියට ඩයල් එක වැටෙන්නෙ නෑ බං...
හොඳට බලා ගනිං ආයෙම බලන්න වෙලාවක් වෙන්නෙ නෑ... හෙට උදේ සෙට්... දන්නවනේ හවස නිවුස් වල බඩු යනකම් ඇඩ්ඩාන්ස් එක විතරයි...
මට හරියට පේන්නෑ බං... මොකද කරන්නේ ?
එහෙනම් හවස යමන්... සංස්ථාව ගාවට, මතකනේ එක පාරෙන් බලං එන්නෝන, මේක හදිස්සියි... හෙට වැඩෙ ක්ලෝස් වෙන්නෝන...
මචං මෙ ගෑනි හරි වැදගත් සයිස් මොකද මේ ගේම...??
මන් දන්නෑ බං... ලොක්කට මොකක් හරි අරියාදුවක් ඇති... ඒව අපිට වැඩක් නැ බං......

(*****)

දූ... අනේ දුවේ ඉක්මනට මේ ටයි එක දාගන්න කෝ ... අනේ මේ බලන්න මේ ළමයා තාම මේස් දාගෙනත් නෑ... අම්මේ... අනේ පුතේ ආච්චිට කියල මෙ කොණ්ඩෙ පීරගන්න රත්තරන්... වෑන් එක මග එනවත් ඇති ..... කෝ මේ රත්නෙ... කෝ ලන්ච් බොක්ස් එක... අනේ බලන්න මෙක හෝදල නැහැනේ... අයියෝ පිලූුං ගඳේ බෑ... කෝ ඔක්කොමල බබාලනේ...
මෙ... අද හවස මම පරක්කු වෙයි... ගේට්ටුව ඇරල තියන්න... මම යනවා... තාම හෝදනව ද ඕක... කමක් නැහැ මම කෑම එකක් ගෙන්නං කන්නම්... ඔයාගෙ වැඩ කරගන්න... චූටි පුතේ ... මම යනවා අද ඔයාගෙ නැටුම බලන්න තාත්ති එනවා... හැබැයි පුතේ මම ඉක්මනට යනවා... මට ඉවර වෙන කං ඉන්න වෙන්නේ නෑ... පුතා ලස්සනට නටන්න ඕන... මතකනේ... පුංචි සු... ර... ං... ග ... නා... වී......
අනේ තාත්ති... ඉන්නකෝ ඉවර වෙනකම්... චමලි කීවා ඒ ගොල්ලෝ ඔක්කොම එකට ඉඳල ෆොටෝ ගන්නෝන කියල... මගේ ඇඳුම හැඩ නිසා එයා කීවා අපි ඔක්කොම එකට ඉන්න ෆොටෝ ගන්න ඕන කියල... අනේ තාත්ති ඉන්න ඕන ඉවර වෙනකම්...
අනේ පුතේ මමත් ආසයි පුතාලගෙ කොන්සට් එක ඉවර වෙනකම් ඉන්න... ඒත් පුතේ හදිසි වැඩ ගොඩක් හින්දා... මම ඉක්මනට යන්නේ... ඉතිං පුතේ තාත්ති එනවනේ පුතාගේ නැටුම බලන්න......
පුතේ නංගිත් එක්ක යමු පාරට
අම්මී... හිහි හිහි හී ඔන්න මූනේ පවුඩර් වැඩියි...
ආ... නේ පණ්ඩිත කෙල්ල... අම්මේ... අපි යනවා දොරවල් වහගන්න... පුතේ ආච්චිට වැන්ද ද?

(*****)

මචං මම වෝඩ් ප්ලේස්...
යකෝ කෝල් කරපං එතනට ගිහිං මම බඩු අරං එනවා
හරි හරි උදේ කෙල වුනොත් හවස හරිද...?
හවස ? උඹට පිස්සුද එතකොට නිවුස් හෙට නෙ බං?
ඉතිං...
බූරුවො... එතකොට සල්ලි අනිද්ද උදේ !
හරි මම උපරිම ගේම... මචං මිස් වුනොත් හවස බඩු දෙනවා ෂුවර්...
මචං සල්ලි අතට ගන්නෝන... දන්නවනේ ගෙදර කන්න බොන්නවත් නැහැ ...
බලමු...

(*****)

අර වැඩේ කොහොමද තාම මුකුත් වෙන්නෙ නැහැනේ ?
මම ඒක බාර දීලා තියෙන්නෙ සර්...
කවද ද... ඉක්මනට වෙන්න ඕන නේ ?
ඔක්කොම හරි සර්... අද රෑ නිවුස්වලට යයි...
එතකොට අනිත් වැඩෙ... අර පත්තරකාරයා ගේ ?
ඒකත් හරි සර්...
හරි හරි කියල වැඩක් නැහැ... මහ තැන කල්පනාවෙන් ඉන්නේ...
අද රෑ පළවෙනි එක සර්... තව දවස් දෙක තුනකින් ඊ ළඟ එක... ඔක්කොම ප්ලෑන් කරල තියෙන්නේ ඇක්සිඩන්ට් විදියට සර්...
ඉක්මන් කරනවා හොඳයි... පහු පහු වෙනකොට... කොහු කොහු වෙනවා... සතියක් කියන්නේ නිවුස් ගොඩක්... අපිට අවාසියි...
හරි සර් ... මම ඔක්කොම බලා ගන්නම්...

(*****)

ශාන්ත
මුදලාලි...
අද හරිනේ ? මම ආයෙම කතා කරන්නේ නැහැ
ඔක්කොම හරි මුදලාලි... සල්ලි කෝම ද ?
ඒව වෙලාවට එයි... බුකියෙ චන්ද්‍රෙ ගාව තුන්ඩුවක් දාලා තියපන්... වැඩේ ඉවර වුනාම ජොකිය වින් කරල තියෙයි... ගිහින් සල්ලි ගනින්...
එලකිරි! මුදලාලි... එහෙනම් සැප !!... තිවුවා

(*****)

චම්පා ඇයි ෆෝන් එක ගත්තෙ නැත්තෙ?
අනේ... මම අම්ම ගාව හිටියේ... අන්න ලොක්කි කීවා හවස ඉස්කෝලෙ උත්සවෙට එන්නම ඕන කියල!
මොන උත්සවේ ද? මට යන්න වෙන්නේ නැහැ... මම කීවා කලින්ම ඔය බඩකඩිත්තු ඉස්කෝලෙට කෙල්ල දාන්න එපා කියල... පේනවනේ ? මල වද තියෙන්නේ...
අනේ... එහෙම කියන්න එපා... මම යන්නම්... අම්ම ගාව චතුරි නංගිව තියලා...
මම දන් නෑ... ඔය ළමයගේ ඉස්කෝල වියදමටම මම හම්බ කරන ටික මදි චම්ප...
අනේ... දැන් ඇති... මට මුකුත් ඕන්නැ... අපේ අම්මලට බනින්න එපා... ඒ අය අඩු තරමෙ උන්ගෙ අනාගතය ගැන හිතනවා... ඒකත් මට ලොකු දෙයක්... ශාන්ත ... අද රෑට උයන්නත් මුකුත් නැහැ...
අද රෑට බුරියානි කමු... මම අරන් එන්නම්...
ඒ ... ??!!??

(*****)

විමලෙ
මචං...
මෝඩයෝ... ඔතන ඕනවට වඩා ඉන්න එපා... වැඩේ කෙලවෙනවා... ඕක හයි සිකුරුටි සෝන් එක...
මචං... ඒ ගෑනි මම දැක්කා... මේක මචං මාර සිරා ගේමක් බං...
ඇයි මොකද?
මචං...
කියපන් ? උඹ ඕක ඉවරයක් කරනව ද? නැද්ද? මොකද අවුල?
මචං මට හිතෙන්නෙ නෑ බං මෙ වැඩෙ......
බූරුවා... ඔහොමම වරෙන් ගෝල් ෆේස් එකට... හිටපන් මම එනවා ටාජ් එක ඉස්සරහට... බඩු ගල් කරපන්... දන්නවනේ කොතනද කියලා... ...තිවුවා

(*****)

උඹට මොකද යකෝ වෙලා තියෙන්නේ ???
මචං ඒ ලේඩි පොඩි දුව එක්ක ගියේ බං... උඹේ ලොකු එකී විතර ඇති... පවු බං...
විමලෙ... උඹ කියන දේ මට තේරෙනවා... ඒකනේ බං අපි මේක සද්දයක් දාන ගානට කරන්නේ... මට හිතෙන්නෙ ලොක්කට ඕන පොඩ්ඩක් උන් සෙට් එක බය කරන්න... අපි ගේම ෆුල් දෙන්නේ නෑ නේ මචං...
මට සල්ලි එපා බං... මේක ෆුල් අවුල් මචං... මම මාරු වෙනවා...
අඩො! උඹ පිස්සු කෙලින්න එපා... මට සල්ලි ඕන යකෝ... මෙන්න පන්දාහක් ! මේක ගනින්... හිත හදා ගනින්... අපි ඒ ගෑණි මරන්නේ නෑනේ ...
මට බැහැ මචං මේක පීචං ගේමක්...
උඹ දැල්ලා ගෙනාවද?
ඔවු ?...?
දියන් ඒක මට... මම කරන්නම්... මටයි සල්ලි ඕන... උඹ බම්බු ගහපන්...
ශාන්ත දැලි පිහිය රැගෙන අතුරුදන් විය.

(*****)

චමලි කෝ ඔයාලයි තාත්ති ?
තාත්ති එන්නේ නෑ... අම්මි විතරයි ...
අපේ තාත්ති ඇවිල්ලා ගියා... අම්මිට එන්න වෙන්නෙ නෑ...
ඇයි ඒ?
අම්මිට වැඩ... කෝ එන්න... අපි ෆොටෝ එකට ඉමු... අන්කල් අපේ ෆොටෝ එකක් ගන්නව ද??

(*****)

මෙන්න සැඳෑ පුවත්...
.....සංස්ථාවේ තවත් සේවිකාවකට.......

පල්පීය කතාවක්

පල්පීය කතාවක්

අරවින්ද විරාගී තරුණයෙකි. කුමාරි සරාගී පෙනුමැති නිරාලම්බන මනසින් ජීවත් වන්නියකි. අරවින්ද කොණ්ඩා මෝස්තර කරුවෙකි. කුමාරී වාස්තු විද්‍යාඥවරියකි. ඔවුන් දෙදෙනා හමු වන්නේ වීදුරුවක එක පසය. ඔවුනොවුන් නිරීක්ෂණය කළ දේ වීදුරුවේ දෙපසය. වීදුරුවේ එක පාර්ශවයක රසදිය ආලේප කොට තිබුණි. අනෙක් පස කුමාරිගේ නිද්‍රාගත මුහුණ ද කෙස් වැටිය ද විය.
රසදිය මතුපිට දෙදෙනාගේ බිඹු මුසු වී තිබුනි. රසදිය තලය මත රස පොලොව නිර්මාණය වෙමින් පැවතුනි.

අරවින්ද බසයේ නැගී මරදාන වෙත එමින් සිටී. අරවින්ද කුඩා කල දුටු ගොඩනැගිලි තවමත් ඒ ඒ තැන්වල වයෝවෘධව නැගී සිටී. ඔහු එකල නොදුටු කුඩා ගොඩනැගිලි රාශියක් පසුගිය අවුරුදු දහය ප‍හළව තුළ මරදාන මහ මාර්ගයේ දෙපස නැගී ඇත. එනමුත් දැවැන්ත උස ගොඩනැගිලි කිසිවක් ඉදිවී නැත. එම මාර්ගයේ පර්චසයක් දෙකක් මිළට ගෙන කුඩා බයිසිකල් පොම්පයක් වැනි උඩට විහිදුනු බම්බු ගොඩනැගිල්ලක් හදනු විනා පැතිරුන වාස්තුවක් ගොඩනැගෙන්නට තරම් ආර්ථික ශක්තියක් එම පෙ‍දෙසේ ව්‍යාපාරික අවස්ථාවක් වෙනුවෙන් අත පොවන කිසිම ව්‍යාපාරිකයෙකුට නොමැති බව කුමාරි සෙමින් මිමිණුවාය.

කුමාරි එක වරම මරදානේ අහසට නැගුනු ජරාජීර්ණ වෙමින් පැවති කලකට පෙර සෞභාග්‍යයෙන් සපිරි ගොඩනැගිල්ලක් දෙස බසයේ කවුළුවෙන් බලන්නට වූවාය.

"අරවින්ද, ඔයා දන්නවද පදාස මුදලාලිට මොකද වුනේ කියලා? දැන් ඒ ගොඩනැගිලි පාළු වෙලා ගිහින් කිසිම කලඑළියක් නැහැ. ඒ බිස්නස් වැටුනා නේද? ඇයි ඒ....?"

"නැහැ, මම දන්නේ නැහැ. මම කවදාවත් වැදගත් මිනිහෙක්ගේ කොණ්ඩයක් කපල නැහැ. හැමදාම ආවේ පළපුරුදු කට්ටියමයි. ආණ්ඩුවේ රස්සාවල් කරන මට වැඩිය ඩිංගක් පොහොසත් උදවිය. ඒ අයගේ එකම එක ස්ටයිල් එකයි කපන්න තියෙන්නේ. මට ඇස් පියන් ඒ කට් එක කපතෑකි. ගොඩක් අය ඩයි කරගන්න පුදුම උනන්දුයි. සීසී මහත්තුරු සේරම කොණ්ඩ කළු කරනවා..."

ඇය අරවින්දගේ කොණ්ඩා කතා අසන්නට හුරුවෙමින් සිටියාය. වරෙක ඔහු අතින් වැඩියෙන් කැපුනු උඩු රැවුලක් හේතුවෙන් දවස් දෙකක් වැඩට එන්නට බැරි වෙන්නට ගුටි කෑ බවත් ඔහු මරදානේ සාතං වත්තේ චණ්ඩිය‍කු බවත් පසුව ඔහු අරවින්දගේ හොඳම මිතුරකු වූ හැටිත් කියමින් ඔවුහු මහ හඩින් සිනා සෙන්නට වුහ. අරවින්දගේ ජීවිතේ ලද සියළු දේ කොණ්ඩා අතගාන අතරතුර ලද දේවල් බව කියද්දී කුමාරි ඔහුගේ දකුණතේ සුළැඟිල්ල සෙමින් මිරිකා ගත්තාය. කුමාරි අරවින්දගේ පැති පෙනුමේ නහය පරීක්ෂා කරමින් බසයේ කවුළුව තුලින්‍ මොහොතින් මොහොත වෙනස් වෙමින් පැවති දර්ශන අරවින්ද ගේ නාසයෙන් කැපී ගිලී යන අයුරු බලමින් සිටියාය. ලයිට් කණුවක් වරෙක නාසයෙන් කැපී නොපෙනී ගිය අතර ඊළඟ නිමේෂයේ දී කෙල්ලන් රොත්තක් නාසයෙන් කැපී ගියේය. ගොඩගේ පොත් සාප්පුව නාසයේ වදිද්දී එක වරම නා‍සයේ ඡේදනය වෙනුවට කම්මුලේ පෘෂ්ටයක් මතින් සියළු දේ කැපී යන්නට විය.

අරවින්ද කුමාරි දෙස හැරී බලා හිඳියි.

"මොනවද කල්පනා කරන්නේ? මේ බිල්ඩිං ගැන ද? "

කුමාරි කිසිවක් නොකීවාය.

"පදාස මුදලාලිට වුනේ මොකද්ද කියල ද ඇහුවේ? මට මතකයි එක කස්ටමර් කෙනෙක් ඕක ගැන දවසක් අපේ සැලුන් එකේ කතා කළා. එයා කියන්නේ මහ පුදුම කතාවක්. පදාස මුදලාලිගේ බිල්ඩිම කිට්ටුවම බස් හෝල්ට් එකක් තියෙනවා. ඒ හින්දා බොරැල්ල පැත්තෙන් එන බස් සේරම එතන කිට්ටුවෙද්දි අහන්නේ පදාස බහිනවද පදාස බහිනවද කියල. එතකොට මිනිස්සු කියනවා ඔවු පදාස බහිනවා පදාස බහිනවා කියල... දැං මේක හැම දවසකටම එක විදියට වෙනවානේ. ඉතිං හැම කෙනාම නොහිත අචේතනිකව කියන්නේ පදාස බහිනවා පදාස බහිනවා කියලා... ඕක දැං කටවහ වැදිලා ඇත්තටම පදාස මුදලාලිගේ බිස්නස් බැස්සා... ඉතිං ඔය වගේ බස්හෝලට් ගාව තියෙන විසාල බිස්නස් ගොඩකට ඔය වගේ කටවහ වැදිලා බිස්නස් බැහැලා නැති වෙලා යනවා කියල තමයි ඒ මහත්තයා කීවේ...ඇත්ත වෙන්නැති නේද?"

"එහෙම කතාවක් මම ඇහැව්වාමයි. හරි පුදුමයි නේ?"

කුමාරිගේ දෑස් අනපේක්ෂිත භීතියකින් වැසී ගියා සේ අඳුරු විය. ඇය නොඉවසිල්ලෙන් අරවින්දගේ මුහුණ දෙස බලන්නට වූවාය.

"මට නම් ඔහොම දෙයක් කවදාවත් හිතුනේ නැහැ. මම හිතන් හිටියේ ආණ්ඩු මාරු වෙනකොට බිස්නස්කාරයොන්ටත් ලාබාලාබ වෙනවා කියලයි. මොකද පදාස මුදලාලි‍ලා අර පැත්තෙනේ..."

"ඔව් එහෙමත් වෙන්න පුළුවන්. ආණ්ඩුවට සපෝට් කරන අයට තමයි හැම වරප්‍රාසදයක්ම ලැබෙන්නේ. අපේ බොස්තුත් ආණ්ඩුවට පොඩි සප් එකක් දීලා තමයි අර අලුත් අපාර්ට්මන්ට් බිල්ඩිං ඇතුලේ තියෙන පුංචි සැලොන් පටන් ගන්න අධිකාරියෙන් කඩකෑලි ගත්තේ...දේශපාලන බලය හැම තැනම විසිරිලා. ඒව එහෙම තමයි. එහෙම නැතිව කාටවත් පැවැත්මක් නැහැනේ...."

"ඔව් ගොඩනැගිලි කියන්නෙත් බල ව්‍යුහයක් තමයි. අපි ගොඩනැගිලි සකස් කරනවා. පස්සේ ගොඩනැගිලි විසින් අපව සකස් කරනවා.."

"ඔව් ඔව්...මම කොණ්ඩ සකස් කරනවා. පස්සේ කොණ්ඩ විසින් මිනිස්සු සකස් කරනවා."

"ඒකත් එහෙමද? "

කුමාරි කුතුහලයෙන් අරවින්දගේ මුහුණට එබී බලා සිටියාය.

"ඔව්. දැන් බලන්න ඔයා. ඔයාගේ ඔය කොණ්ඩය ඔය විදියට තියා ගන්න ඔයා සේරම වෙනස් කරගන්නවා‍ නේද? ඔයා අව්වේ යන්නේ අඩුවෙන්. නාන්නේ පරෙස්සමින්. නිදා ගන්නේ පරෙස්සමින්. ... හීනයක් දකින්නත් බයයි කොණ්ඩෙට මොනා හරි වෙයි කියලා..."

අරවින්ද මහ හයියෙන් හිනා වන්නට විය. කුමාරි ලැජ්ජාවෙන් ඉවත බලා ගත්තාය.

"මම ඔයාගේ කොණ්ඩෙට ආදරෙයි."

අරවින්ද ඇගේ කෙහෙරැල්ලක් සියුම්ව අතින් ගෙන ඇඟිලිතුඩුවල පටලා පිරිමදින්නට විය. එම කෙහෙරැලි තුළ කුමාරි ට වඩා දෙයක් සිරව ඇති බව ඔහු දැන ගත්තේය.

කුමාරිගේ ජංගම දුරකතනයේ බීට්ල්ස් ගීතයක් වාදනය වන්නට වූයෙන් ඇගේ කනේ තිබූ හෙඩ්ෆෝනයේ ඉතිරි අග්‍රය අරවින්දගේ කනට ඔබන්නට වූවාය.

try to see it my way
do i have to keep on talking till i cant go on?
while you see it your way,
run the risk of knowing that our love may soon be gone.
we can work it out
we can work it out
think of what youre saying...
you can get it wrong and still you think that it's right.
we can work it out and get it straigt, or say good night..
we can work it out..
we can work it out..
life is very short, and there's no time
for fussing and fighting, my friend..
I have always thought that is's a crime,
so i will ask you once again...
try to see it my way..

නිමේෂයක දී ඔවුන් සිටින්නේ මරදාන බසයේ බව අමතකව නොයන්නට නැවතත් බසයේ දෙදරීම් අතරින් කෑකෝ ගැසීම් අතරින් දූවිලි ගහන පරිසරයේ දෙපා ඔබමින් ඇවිද යන්නට ඔවුහු බසයෙන් බැස ගත්හ.

"අරවින්ද, ඔයාගේ සැලුන් එකේ ඔයාට හොඳට ගෙවනව ද? "

"හ්ම්ම්... ඒක මෙහෙමයි. මට තනිකඩයෙක් විදියට ජීවිත කාලයම ගෙවන්න පුළුවන් ආදායමක්...කසාදයක් බැඳලා ජීවත් වෙන්න නම් ප්‍රමාණවත් මුදලක් නොවෙයි. අනික මම තාම පොඩි එකෙක් නේ... "

අරවින්ද දෑස් කුඩා කර කුමාරි දෙස බලන්නට විය.

"ඔව්, ඔයා පොඩියි නම් තමයි. මට වයස විස්සක් කියලා හිතුවේ ඔයා නේ..."

"ඒක තමයි. මට වයස තිස්පහක් විතර කියල හිතුවෙත් ඔයා නේ..."

"වයස වැඩක් නැහැ."

"ඔව්, වයස වැඩක් නැහැ. ඔයාගේ කොණ්ඩෙට මම හැමදාම සාත්තු කරන්නම්."

කුමාරි අරවින්දගේ සුරත තද කර මොහොතකට පටලා ගත්තාය. මහ පාරේ පෙම්වත් වන්නට තරම් පරිසරයක් නොවීම ගැන කුමාරි කැළඹුනාය. ඇයට ඇගේ මොටෝරිය සිහි විය. ඈ එම රථයෙන් ගමන් බිමන් සැඳෑ කාලයට සීමා කරගත්තී අරවින්ද සමගින් බසයේ උදෑසන ගමන ඊට වඩා සුන්දර යැයි සිතූ දිනයේමය.

"බිල්ඩිං...බිල්ඩිං...හතරවටේම බිල්ඩිං කිසිම පිළිවෙලක් නැති. මේ පාලම් කොයිතරම් කැතද නේද? වාහන තදබදේ...දුම්...දූවිලි...කිසි හාංකවිසියක් නැති මිනිස්සු හැම පැත්තෙම...එහෙට යනවා මෙහෙට යනවා...අපි කොයිතරම් අසරණද මේ ලෝකේ අරවින්ද? "

"ඔව්, මේ කිසි කෙනෙක් කොණ්ඩෙ ගැන සැලකිල්ලක් නැහැ. කොණ්ඩයත් කලා භාණ්ඩයක්...කලා කෘතියක්...කිසි කෙනෙකුට කිසි තැකීමක් නැති...ඒත් කොණ්ඩය කොටටම කපලා ඒක හිසින් අත් හැරපු තරුණයෝ කොච්චර ද? කොණ්ඩය මහ බරක් වෙලා ... ජෙල් ගාන්න නඩත්තු කරන්න මිනිස්සුන්ට කාලයක් නැහැ. වුවමනාවක් නැහැ. ඒකාකාරී කොණ්ඩ හැම තැනම පේන්නේ... කිසි ‍පිළිවෙලක් නැහැ. මේ බිල්ඩිං වගේමයි..."

කුමාරි ඇගේ කාර්යාලයට ආසන්නව සිය ගමන මන්දනය කරන්නට වූවාය.

"ඔයා හයට එන්න චැරියට් එක ගාවට...මම කාර් එක අරන් එනවා... අපි හවස කොහේ හරි ගිහින් රෑට කෑම කමු. "

"මම එන්නම් හයට. එහෙනම් මම මෙතනින් එහා පැත්තට යනවා. ඔයා පරිස්සමින් යන්න."

අරවින්ද අසල ගොඩනැගිල්ලේ වීදුරු මුහුණතින් ඔහුගේ රුවත් කුමාරි පිටු පා යන සුරූපි ලාලිත්‍යයත් දුටුවේය. ඔහු කොණ්ඩය අතින් සකසා ගත්තේය. වීදුරුවේ දෙපස අරවින්ද සහ කුමාරි මොහොතින් මොහොත ඈත් වී බොඳ වෙයි. ඇය වීදුරු දොර තුලින් රසදිය නොපැතිරුනු ගොරෝසු වීදුරු බිත්ති අතරින් නොපෙනී ගියාය.

2010.07.05
ඩෝසන් ප්‍රීති