AI Agents 10,000ක් Navier–Stokes විසඳන්න ගියොත්? — හිස්කබල ඇතුළේ නාමගිරි
හිස්කබල ඇතුළේ නාමගිරි
10,000 AI Agents සහ මගේ නොවන සිතුවිල්ල
අපි පොඩි science-fiction experiment එකක් කරමු.
Clay Mathematics Institute එකේ Navier–Stokes Millennium Prize Problem එක විසඳන්න AI agents 10,000ක් දාමු.
Agent 0047 energy estimates බලනවා.
Agent 1281 harmonic analysis papers කියවනවා.
Agent 6320 scaling argument එකක් කඩනවා.
Agent 9998 අනිත් හැමෝම වැරදියි කියලා report කරනවා.
කිසිම agent කෙනෙක්ට සම්පූර්ණ problem එක “ඔළුවේ” නැහැ.
නමුත් ඔවුන් එකිනෙකාට messages යවනවා.
2.6 million messages.
Conjectures. Counterexamples. Lemmas. Failed proofs. Corrections. “මේක කලින් try කරලා තියෙනවා.” “මෙතැන inequality එක close වෙන්නේ නැහැ.” “Agent 4372ගේ argument එක නැවත බලන්න.”
මාස කිහිපයකට පස්සේ system එකේ එක පැත්තකින් අලුත් proof strategy එකක් එළියට එනවා.
දැන් ප්‍රශ්නය:
ඒක හිතුවේ කවුද?
Agent 0047 ද?
නැහැ.
Agent 6320 ද?
නැහැ.
Agents 10,000ම ද?
එහෙමත් කියන්න අමාරුයි. මොකද කිසිම agent කෙනෙක් “මම දැන් Navier–Stokes විසඳනවා” කියලා මුළු reasoning chain එක දැනගෙන හිටියේ නැහැ.
ඒත් system එකෙන් answer එකක් ආවා.
දැන් agents ටික අයින් කරලා neurons දාමු.
මිනිස් මොළයේ neurons බිලියන ගණනක් තියෙනවා. ඒවා electrochemical signals හරහා අතිවිශාල network එකක් ලෙස ක්‍රියා කරනවා.
ඒ communication එකේ බහුතරයක් මගේ conscious permission එක ඉල්ලන්නේ නැහැ.
Neuron එකක් මට WhatsApp message එකක් එවන්නේ නැහැ:
“Dawson, අද රෑ 2.17ට Navier–Stokes ගැන අලුත් idea එකක් process කරන්නද?”
මම “Approved 👍” කියන්නේත් නැහැ.
නමුත් උදේ ඇහැරෙනකොට සමහරවිට ඊයේ නොතිබුණු connection එකක් මගේ ඔළුවේ තියෙනවා.
එවිට මම කියනවා:
“මට idea එකක් ආවා.”
ආවා?
කොහෙන්ද?
රාමානුජන්ට මේ ප්‍රශ්නයට ලස්සන answer එකක් තිබුණා.
නාමගිරි.
ඔහු තම mathematical inspiration එක Namagiri දේවතාවිය සමඟ සම්බන්ධ කළා. සමහර insights සිහින තුළ ලැබුණු බවත් ඔහු විශ්වාස කළා.
දැන් neuroscientist කෙනෙක් මෙතැනට දුවගෙන ඇවිත්,
“නෑ නෑ! ඒක neural computation!”
කියන්න පුළුවන්.
හරි.
නමුත් ඒක explanation එකේ එක level එකක්.
“Neurons did it” කියන එකත්, “10,000 agents did it” කියන එක වගේම, තව ප්‍රශ්නයක් ඉතිරි කරනවා:
කොහොමද distributed activity එකක්, මගේ conscious experience එකට ‘එක idea එකක්’ ලෙස පැමිණියේ?
ඒ නිසා විනෝදයට මම මේකට නමක් දෙන්නම්:
The Namagiri Effect
මෙය neuroscience theory එකක් නොවේ. Journal paper එකකට cite කරන්න එපා. Clay Institute එකටත් යවන්න එපා.
මගේ fictional definition එක මෙහෙමයි:
System එකක කොටස් කිසිවක් සම්පූර්ණ solution එක සවිඥානිකව නොදන්නා නමුත්, ඒවායේ distributed interaction එකෙන් coherent result එකක් බිහිවී, පසුව එය subject එකට “කොහෙන්දෝ ආපු” insight එකක් ලෙස පෙනීම.
දැන් අපේ AI agents 10,000ටත් Namagiri කෙනෙක් ඉන්නවාද?
නැහැ.
අවම වශයෙන් මේ story එකේ supernatural goddess කෙනෙක් server rack එක ඇතුළේ ඉඳගෙන gradients adjust කරනවා කියලා අපි කියන්නේ නැහැ.
නමුත් funny part එක මෙන්න.
AI system එකේ agents 10,000ක් messages මිලියන 2.6ක් හුවමාරු කරලා proof එකක් හදලා දුන්නොත් අපි කියනවා:
“emergent distributed computation.”
රාමානුජන් නින්දෙන් නැගිටලා formula එකක් ලිව්වොත්:
“mystical intuition.”
මම shower එකේ ඉන්නකොට හදිසියේ article එකක ending එක හොයාගත්තොත්:
“creativity.”
අපි terminology එක ගැන නම් ඉතාමත් sophisticated.
අපි නොදන්නා දේ ගැන නම් තත්ත්වය ටිකක් වෙනස්.
නමුත් මෙතැන වැදගත් brake එකක් දාන්න ඕන.
Brain එක multi-agent AI system එකක් නොවේ. Neuron එක LLM agent එකක් නොවේ.
Messages මිලියන 2.6ක් synaptic signalling එකට සමාන කිරීමත් scientific equivalence එකක් නොවේ.
මේක metaphor එකක්.
නමුත් metaphor එක අහන ප්‍රශ්නය serious:
“මම සිතුවා” කියන වාක්‍යයේ “මම” කියන්නේ කවුද?
සිතුවිල්ල ඇතිවෙන්න කලින් එහි සියලු computational/neural processes ගැන මම දැනගෙන සිටියේ නැත්නම්, ඒ සිතුවිල්ලේ author මම වන්නේ කොයි අර්ථයෙන්ද?
මෙතැන Freud කෙනෙක් දොර අරිනවා.
Lacan කෙනෙක් ඇතුළට එනවා.
Neuroscientist කෙනෙක් දෙන්නාවම එළියට දාන්න බලනවා.
Computer scientist කෙනෙක් meanwhile log files බලනවා.
අපි ආපහු Navier–Stokes වෙත යමු.
හෙට AI agents 10,000ක් ඇත්තටම Millennium Prize Problem එකට candidate proof එකක් ගෙනාවා කියමු.
“Agents මිලියන ගණනක් messages හුවමාරු කරලා මේක හොයාගත්තා” කියන එකෙන් Clay Mathematics Institute එක $1 million cheque එක ලියන්නේ නැහැ.
Proof එක verify කරන්න වෙනවා.
එතැනදී රාමානුජන් නැවතත් අපට හොඳ පාඩමක් දෙනවා.
Insight එක කොහෙන් ආවාද කියන එක සහ result එක true ද කියන එක ප්‍රශ්න දෙකක්.
Namagiri දුන්නත් proof එක ඕන.
Neurons දුන්නත් proof එක ඕන.
AI agents 10,000ක් දුන්නත් proof එක ඕන.
ChatGPT දුන්නොත් නම්—
විශේෂයෙන්ම proof එක ඕන.
ඒත් රෑට නිදාගන්න කලින් පොඩි ප්‍රශ්නයක් ඉතිරි කරමු.
සමහරවිට “divine inspiration” කියන්නේ මිනිසාට තමන්ගේම cognitive machinery එකේ opacity එක ගැන තිබුණු පැරණි කාව්‍යමය නමක් වෙන්න පුළුවන්.
සමහරවිට එහෙම නොවෙන්නත් පුළුවන්.
Science එකට පළමු එක investigate කරන්න පුළුවන්.
දෙවැනි එක ගැන මේ article එකට කියන්න දෙයක් නැහැ.
නමුත් හෙට උදේ ඔබට නින්දෙන් නැගිටිනකොට පුදුම idea එකක් ආවොත්, ටිකක් ඉන්න.
ඒක වහාම ඔබේ කියලා claim කරන්න එපා.
හිස්කබල ඇතුළේ agents ටික රෑ පුරා meeting එකක් තිබ්බද කවුද දන්නේ?
Namagiri may simply have gone distributed.
මෙහි අවසාන English sentence එක සිංහල prose එක අතරම තැබීම මම හිතාමතා කළේ punchline එකක් ලෙසයි. “Namagiri Effect” කියන fictional concept එකත් ඔබ පසුව AI, mathematical unconscious, Lacan සහ distributed cognition අතර නැවත භාවිත කළ හැකි motif එකක් බවට පත් කළ හැකියි.
