විමුක්තිගේ ඔත්තු බලන තරු...
මම විමුක්තිගේ ඔත්තු බලන තරු බලන්න ගියා. ඒක අමුතුම අත්දැකීමක් වුණා. මම එහෙම සූදානමක් තිබ්බෙ නෑ. තනිකරම පාළු මූසල ගතියක් තිබ්බ ඒ ඇරඹුම සහ මුල් විනාඩි විසිපහක් විතර ගත වුණ කාලය ගැන මට තිබුණේ අලස හැඟීමක්. නින්ද මාව තදින් වෙලා ගනිද්දි දැඩි උත්සාහයෙන් පොර බැදීමෙන් තිරය දෙස අවධානය යොමු කරන් හිටිය. මගේ මිත් රයා පසුව පැවසුවේ ඔහුටද එම සන්තෑසියම සිදු වූ බවයි. අපි හුරු නැති තත්ත්වයක් ඒ නිර්මාණය තුළ තිබුණා. භාෂාවකට ගත නොහැකි දෙයක් රූප රාමු සහ ශබ්ද අතරින් මිරිකිලා ඇස්කන්වලට වැටුණා වගේ හැඟීමකින් මම හිටියේ. කවියක ආත්මයක් දෝ වැනි දේකින් මගේ මනස වැසී ගියා. කතාවක් ද මොහොතක් ද ඉතිහාසයක් ද අනාගතයක් ද කියල මට හිතා ගන්න බැරිවුණා. මම කොයිතරම් අවුලක ද ඉන්නේ කියලා මටම හැඟෙන්න පටන් ගත්තා. යූටියුබ් සහ ෆේස්බුක් අස්සේ අපේ ආත්මය වල්මත් වෙලා කොමර්ෂල් ඇල්ගොරිත්ම් එක්ක ආත්මීයව ඒකාබද්ධ වෙලා අපි ඉන්න තරම කොතරම් කෲර යථාර්ථයක් ද කියල හිතෙන්න ගත්ත. බලන කෙනෙක් රඳවගන්න පුළුවන් වෙන්න පළවෙනි තත්පර තිහ හදන්නේ කොහොමද කියල දවස ගානේ හිතමින් යූටියුබ් වීඩියෝ තාක්ෂණය කියවමින් ඉන්න අස්සේ මේ කෲර පීඩනය දරාගන්න කොතරම් අමාරුද කියල ...