කවිරත්න සර්, ඔබට අපේ ගෞරවය සහ ආදරය
1987 වසරේ අපි මාතර රාහුල විද්යාලයේ 11-C පන්තියේ. සාමාන්ය පෙළ විභාගයට මුහුණ දෙන අවසාන පාසල් වසර. අපේ පන්තිභාර ගුරුවරයා වූයේ සිංහල භාෂාව හා සාහිත්යය ඉගැන්වූ කවිරත්න සර් ය. උදෑසන පළමු පීරියඩ් එක බොහෝවිට ආරම්භ වුණේ ඔහුගේ සිංහල පාඩමෙන්. අද ආපසු හැරී බලන විට ඔහුගේ නම පවා මට පෙනෙන්නේ අහම්බයක් නොවන ආකාරයටය. කවි + රත්න. කවියට මැණිකක්. සිංහල කවියක්, ගද්යයක් හෝ සාහිත්ය ඛණ්ඩයක් ඔහු අතට ගත් විට එය විභාගයට අවශ්ය පාඩමක් පමණක් නොවීය. වචන ඇතුළේ තිබුණු රසය, රිද්මය, ව්යංගය සහ ජීවිතය අපට දැනෙන්නට ඔහු ඉඩ හැරියේය. 1983 දී හයවන ශ්රේණියෙන් ආරම්භ වූ අපේ පාසල් ගමනේ, 1987 සාමාන්ය පෙළ වසරේදී අපට කවිරත්න සර් ලැබීම එක්තරා වාසනාවක් විය. එදා පන්තියේ පළමුවැනියා වූයේ මමය. දෙවැනියා ලලිත් වීරසිංහය. අද ඔහු මාතර මහ රෝහලේ සේවය කරන වෛද්යවරයෙකි. තුන්වැනියා විපුල හැරිසන්ය—කුඩා කාලයේ සිටම විශිෂ්ට චිත්ර ශිල්පියෙකි. අද ඔහු මැලිබන් බිස්කට් සමාගමේ ඉහළ නිලයක් හොබවයි. අප අතර සමාන ජීවිත තිබුණේ නැත. සමාන චරිත තිබුණේත් නැත. පසුව අප ගිය මාර්ගද එකිනෙකට බොහෝ වෙනස් විය. එහෙත් අප සියල්ලන්ටම පොදු වූ එක් තැනක් තිබුණි. 19...