Dawson Preethi | වචන ටැක්සි

අකුරුමංපෙත මීළග පොත මංජුල වෙඩිවර්ධනගේ "බත්තලංගුණ්ඩුව" - දිනය සැප්තැම්බර් 09 බදාදා හවස 5.45ට - නුගේගොඩ අළුත් සරසවි යේ දෙවන මහලේදී...

සුනිල් ගෝවින්නයන්ගේ කවි සරණිය වන පර්ත් කවි බ්ලොග් සටහනින් මෙම උපුටා දැක්වීම කාගෙත් විමසුමටය. පර්ත් කවි බ්ලොග් සටහන Monday, August 17, 2009 පිටකොටුව - 2007 දෙසැම්බර් නැත පෙර ලෙස ඇත මහළුව සඟවා යුගයක් නැති වුණු බෝ ගස යට අරුම අතර බුදු හඬ සුළඟට මුසු වෙත කුණු කඳු පිපි කානු අතර ගැවසෙති යාචක දහසක් රටක දුකක් මට පවසා පොඩි දරුවෙකු සිඟා වදියි සිඟමන් නැති රටක වෙසෙන තව මිනිසෙකි කඳුළු රඳන හදක රැඳුණු දුක මකමින් අබිසරු ලිය ඉඟි පාවේ විසිතුරු බඩු රට සනසන වේ ය නිබඳ ඩොලර්වලට ගෙන යන දුක් මුහුණු පමණි සිත රැඳි මා මතක අතර Posted by Black Australian at 5:27 AM 6 comments: Ganithaya said... නැත පෙර ලෙස ඇත මහළුව සඟවා යුගයක් නැති වුණු බෝ ගස යට අරුම අතර බුදු හඬ සුළඟට මුසු වෙත මට කවි තේරැම් ගන්න අමාරැ ඇයි කියල කෙටි සටහනක් දාන්න අවසරයි... මගේ වැඩ සේරම ද්විකෝටික තර්කය මත පිහිටන නිසා සුළු වශයෙන් සිදුවන විවේකයට හුස්ම නැවතීමක් පවා අර්ථ වටහා ගැනීමට බාධා කරනවා කීවොත් කවුරැ පිළිගනී ද? දැන් මේ ඉහත පැදියේ පළමු පේලිය මගේ එක හුස්මක අතර ප්‍රාන්තරයෙ නැවතුම සලකුණු කරන තැන අන...

යාළුවෙච්ච අලුත පළවෙනි සතිය සමරනවා... ඊළඟට පලවෙනි මාසය සමරනවා. ඒ අතරතුර හුවමාරැ වෙච්ච ලියුම් පොකට් එකේ දාගෙන යන එන හැම තැන අරන් යනවා... දැං නම් යවපු එවපු එස් එම් එස් මකන්නේ නැතිව තියා ගන්නවා. මෙමරි එක පිරිල කියල කියද්දී අනිත් සේරම එවුන් එවපුවා මකල දානවා.... අපි නම් සාක්කුවේ අරන් ගියේ දීපු ලියුම් තමයි...පස්සේ මාස හතරක් පහක් යද්දි පොකට් එ‍කේ දමං යන්න බැරි තරම් ලියුම් පිරෙනවා... ඒවා එතනින් අරන් වෙන තැනක තියන්න හිතෙද්දිම බය හිතෙනවා එහෙම කළොත් ආදරේ බිඳේවි ද කියලා ...මොකද මේ ලියුම් වල ලියුමකට වඩා ‍මහ දෙයක් තියෙනවා කියල අවිඥාණය ඔලුවට අණ කරන නිසා.... කාලය ගත වෙනවා... පස්සෙ පස්සේ දීපු ලියුම් කොහේ තිබ්බ ද කියල මතකත් නැතිව යනවා... ඒ වෙනකොට අපි දෙන්න කී වතාවක් වෙන් වෙමු ද කියල දෙන්නගෙන්ම අහල ඉවරයි... ඒත් මොකද්දෝ කියන්න බැරි තේරෙන්නේ නැති දෙයක් නැති වේය කියල දෙන්න ආයෙම යාලු වෙලා ඉන්නවා...වෙන් වෙන්නෙත් නැහැ... ලියුම් ලියන්නේ නැහැ...රණ්ඩු නොවී ඉන්නෙත් නැහැ...යාළුවෙක් යෙහෙලියක් මුණ ගැහුනම දෙන්නම ෆුල් ලව් එකේ නේද ඉන්නේ කියල පේන්න යමර රංගනයක් රඟනවා ඒ දකින එකාට ඉරිසියා හිතෙන තරමට. එයා ගිහින් හැම තැනම කියන...

සහෘද සොයුරැ සොයුරියන් දෙපලකගේ පොත් එළිදැක්වීමක් ගැන කරන සහෝදරාත්මක ඇරියුමක් ලෙස මෙම කෙටි සටහන මම හඳුන්වා දෙමි. සරෝජිණි දැරණියගල සහ දේ වි ගාල්ලගේ දෙදෙනාම මා හමු වූයේ රාවය පත්තරයේ මකරන්ද කවි පිටුවේ දී ය. ඔවුන් හා නිර්මාණාත්මක ඇසුරක් තිබුනෙන් ඔවුනගේ මේ කුළුඳුල් කාව්‍ය පුස්තකයන් එලි දැක්වීමේ සුපහන් සාහිත කටයුත්තට මගේ සුභාශිංසන පිරිනමන්නට මෙය අවස්ථාවක් කර ගනිමි. එමෙන්ම මේ එන සැප්තැම්බරයේ දෙවන 2 බුධ දින කොළඹ නිදහස් මාවතේ පුස්තකාල සේවා මණ්ඩලයීය ශ්‍රවණාගාරයේ සවස තුනට 3.00 පැවැත්වෙන විද්වත් දෙසුම් අසන්නට ද කිවියර රසික විචාර හමුවට දායක වන්නටද මෙලෙසින් ආරාධනා කර සිටිමි. දේවි ගාල්ලගේ ගෙ "ආලෝචනය" ගැන දෙසුම කථිකාචාර්ය සමන්ත හේරත් විසින් ද සරෝජිණී දැරණියගල ගේ "වෙන්දේසි වූ ප්‍රේමය" ගැන දෙසුම කථිකාචාර්ය චින්තක රණසිංහ විසින් ද පවත්වන්නට කටයුතු යොදා ඇත. කවියට හිතැති සියල්ලෝ මේ අවස්ථාවට සහභාගී වෙත්වා!

දූලි නොවුන තවත් හදවත් සෙල්ලම් අමතකව ගිය දරුවනි මගේ කදවුරු වැට මායිම් හතරැස් කර ඇත් ද නුඹ හදවත්? එලියේ කාටත් ඇතිද හදවත් රතු පාට බෝ කොලයක හැඩය ගත්? හදවත් නැති දස දහසක් නුඹෙ හදවත කඩාගෙන පැළඳ ඇත හිස්ව ගිය සිය ළය කුහර තුළ හතරැස් හැඩැති හදවත්! නුඹෙ හදවත හඬන රාවය උනුන් ඇඟ විදි ප‍්‍රතිශක්තියකි බොහෝ රෝ පීඩාවෙන් මිදෙනු රිසි මතු දිනෙක උනුන් වැළදිය හැකි උමතු රෝබිය වළක්වනු ඇවැසි ප‍්‍රති එන්නතක් ලෙසිනි එය බෝ කොලයක් හතරැස් හැඩැති පැලඳ සන්නාහයක් ලෙසැති සවිමත් කඳවුරේ තැන තැන නුඹෙ තරම දූලි පිළිම ඇත එවුන් උදුරා කඩා ගෙන නොගිය දූලි නොවුන තවත් හදවත් මෙබිම මත කොහේවත් ඉතිරි ද? ඩෝසන් ප‍්‍රීති 082009