නන්දන වීරසිංහගේ 'රැය කරා ගමන' ප්රශස්ත කාව්ය ග්රන්ථයක් නොවන්නේ ඇයි?
නන්දන වීරසිංහගේ 'රැය කරා ගමන' ප්රශස්ත කාව්ය ග්රන්ථයක් නොවන්නේ ඇයි? කලකට පසුව නන්දන වීරසිංහ පළ කළ නවතම කාව්ය සංග්රහය මා අත පත්වූයේ නොහිම් සතුටේ ආලෝක දහරා මැද්දේය. නන්දන වීරසිංහ ගෙ කාව්ය භාවිතාව අතිශය වශයෙන් මා සිත පිරිමැද ඇතියෙන් මා රස විඳි සුභාවිත කාව්ය යනු නන්දන සුරතින් වැගිරෙන කාව්යමය තීන්ත උල්පතෙන් ගලා එන ඒ කවිදිය දහරේ එක්තරා වක්වූ ස්ථානයක උපන් සිඟිති ජලාශයක ගිලී ජලක්රීඩාවේ යෙදීමක් ලෙස මේ සතුටු අවස්ථාව මගේ සිතේ ඇඳෙයි. කවිය යනු කිමැයි විවාදාභිමුඛ තරුණ පරම්පරාව හැරී බැලිය යුතු කවිකම් වෙතොත් ඒ අතර නන්දන වීරසිංහගේ කාව්යකරණය ශික්ෂාවෙන් පැහැදුල් ඉන්ද්රඛීලයක් මෙන් තැන්පත් ගතින් සැදී පැහැදී වැඩසිටින අරණක් සේ දිස් වනු නොඅනුමානය. මේ තේජාන්විත කවි අරණ්ය සේනාසනයේ ඇවිද ගොස් නිවුනු සිතින් මේ සටහන තබමි. වන මැද ගමන වන මැදින් පා ගමනින් මයිල විසි තිස් ගණන් ගෙවුවෙමු එහෙත් තව ගමනක් පමණි මේ කවට මිතුරන් සමඟ සපැමිණි බෑවුමෙක රහසේ පිපී ගිය මල් මතෙහි විමතියක් යම් කිසි තිබිණි දැයි විමසනු ව කල් නැති ගමන් සගයන් නඟා හිස් රැවු නොනැවැතී රැය කරා ගමනෙහි උදා වාතලයෙහි පැතිර ගිය...